• Dina Vierendeel

De rustgevende zensnoeischaar

t is even tijd voor een klein intermezzo! Want ik wil graag vertellen over een (mogelijk) vreemde gewoonte van mij. Ik hou er namelijk van om op een heel traag tempo in mijn tuin te rommelen, om paadjes aan te leggen met snoeisel uit eigen tuin en vooral om de overvloed aan klimop rond mijn tuin te snoeien met een heel klein, sympathiek en rustgevend zensnoeischaartje.




Op zich is dit geen probleem, in mijn tuin gaat namelijk iedereen akkoord en mag ik vrolijk fluitend mijn eigen gang gaan! … Dit duurt echter tot ik me naar de straatkant durf te begeven… dan gebeurt er iets anders: En dat is meestal een variant op onderstaand scenario:

Buren wandelen tot bij mij, kijken even (draaien denkbeeldig met de ogen) en glimlachen of lachen zelfs even luidop richting de kleine snoeischaar in mijn hand.

De glimlach is fase 1 of de voorbereidende stap richting het gesprek…

De volgende fase in deze opbouw, 2 dus, is meestal de ‘koetjes en kalfjes-fase’. Maar ik weet dan al heel goed, dat dit slechts een voorbereiding is op fase 3…

In fase 3 slaan de buren namelijk toe, genadeloos! Want dan – ja net dan – willen ze mij gratis een lawaaierig vooruitgangsalternatief van mijn Zensnoeischaar cadeau doen. In gedachten zelfs met een rode strik er rond… Op korte tijd weet ik namelijk al drie adressen waar ik een elektrische snoeischaar mag gaan lenen… Tot nu toe ben ik echter nog weinig of niet overstag gegaan aangezien ik meestal genoeg karakter heb om dit vooruitgangsaanbod vakkundig af te wimpelen!

Je vraagt je af hoe ik dan weerwerk bied tegen het gulle lawaaiaanbod dat als vanzelf op mijn pad komt? Wel:

1. Ik glimlach 2. Ik straal rust uit (en de schaar helpt mij daarbij natuurlijk) 3. Ik geef uitleg over de verborgen krachten van de snoeischaar: ‘Bedankt voor het aanbod, maar dit hoeft niet! Ik vind het namelijk fijn om met dat kleine schaartje te knippen… Het is een vorm van mediteren voor mij… waarop 4 als vanzelf volgt: 4. Dat is het punt waarop de buren eens raar kijken… en opnieuw lachen of glimlachen… om dan geruisloos terug te schakelen naar de koetjes en kalfjes… maar ook dit is natuurlijk maar een voorbereiding op het eindoffensief van hun kant: 5. Want het gesprek wordt even later afgerond met de boodschap: dus als je de elektrische haagschaar eens wil lenen, kom maar af hé! 6. Ik bedank vriendelijk voor het gulle aanbod en neem de Zensnoeischaar opnieuw ter hand om vrolijk fluitend te wachten op de volgende buur!

0 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Af en toe is het voor mij nodig om genoeg te rusten en nagenoeg ‘niets’ te doen. Toegegeven, hoewel dit nodig is en me veel deugd doet is het niet altijd mijn sterkste kant om dit toe te laten.Maar… b

Houd je in tussentijd uit alle macht vast aan de volgende regel: geef niet op bij tegenslag, vertrouw niet op voorspoed, en wees je er altijd terdege van bewust dat geluk de gewoonte heeft zich te ged

En dan is het plots oktober en heb ik maandenlang niets meer gedeeld of geschreven via ‘Op’t gevoel’. Het leven nam even in sneltempo over, waardoor het schrijven op de achtergrond verdween. Maar aang